لنز...خاکستری...تلخ...دود...هبوط

شبانه
نویسنده : هدی_م - ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/٢۸
 

اونقدر عنوان خوبیه که دیگه عنوان نمی خواست...یاد شبانه های شاملو افتادم و اون همه تعقیب و گریزی که تو واژه هاشه...درست مثل گریزایی که با شبانه درگیرش میشی...

فیلم تلفیقی از عکسای بی نظیره کسی که عاشق عکاسی باشه آرزو می کنه که کاش عکاس پشت صحنه ی کار بود...جنبه های بصری و موسیقی اونقدر خوب هست که بقیه ی عناصر فیلم درگیرت نکنه گرچه روند کند و گاهی کشدار فیلم گاهی اذیتت می کنه به خصوص اگه کار دوم علیمحمدی-بنکدار و دیده باشه...شبانه روز که احتمالا ادامه ای بر روند شبانه تقریبا تمام کاستی هاییو که فک می کنی جبران میکنه

 گاهی بعضی صحنه ها رو ترجیح میدی سیاه و سفید ببینی شاید رنگ توشون بی معنیه و این مفهوم تو سکانسهایی از شبانه روز دیده میشه...شاید شبانه پنهان باشه یه گنگی عجیب که زیر ناخنات رخنه میکنه و تو رو دسته صندلی سینما خالیش می کنه تمام رازی که یه شب می تونه داشته باشه...

 

توهم ایهام..و یه عالمه _ه_ دیگه که میتونه از شبانه خالی شه و توی فیلم دوم تبدیل به شبانه روز شه انگار آفتاب دمیده..

اگه از سینما ...تصویر و موسیقی لذت میبرین فیلم و حتما تو سینما ببینین به خصوص که برای خیلی از ما که هدیه تهرانی بازیگر محبوب نوجوانیهامونه این بازگشت_که البته به سال ٨۴برمیگرده_میتونه جذاب باشه!البته اصلا انتظار یه بازی عالی و یه فیلم شاهکارو نداشته باشین...


 
comment نظرات ()

 
 



افزايش آمار بازديد